دستگاه رادیوگرافی

دستگاه رادیوگرافی یا دستگاه پرتونگاری یک ابزار تشخیصی مهم و اساسی ترین شکل تصویربرداری تشخیصی در پزشکی است. اشعه ایکس برای ایجاد تصاویری از ساختارهای داخلی بدن استفاده می شود. این تصاویر برای تشخیص ناهنجاری در استخوان ها، ریه ها و سایر اندام های داخلی استفاده می شود. رادیوگرافی یا پرتونگاری شامل قرار دادن بخشی از بدن در معرض دوز کمی از اشعه یونیزه شده است تا تصویری از استخوان ها و اندام های داخلی برای کمک به تشخیص و درمان بهتر وضعیت بیمار ایجاد شود. هنگامی که اشعه ایکس به بدن نفوذ می کند، در مقادیر مختلف توسط قسمت های مختلف آناتومی جذب می شود. برای مثال، دنده‌ها و استخوان‌ها بیشتر تابش را جذب می‌کنند و در نتیجه روی تصویر، سفید یا خاکستری روشن به نظر می‌رسند. بافت ریه و سایر اندام های داخلی تابش کمتری را جذب می کنند و در تصویر تیره تر به نظر می رسند. به این ترتیب یک “تصویر” از قسمت بدن تشکیل می شود.

رادیوگرافی شامل ترکیب پیچیده ای از انواع مختلف تجهیزات و فرآیندهای تخصصی است. پروسه ای که برای رادیوگرافی قفسه سینه استفاده می شود برای تصویربرداری ماموگرافی و یا رادیوگرافی لگن و شکم مناسب نیست. رادیوگرافی دندان در این حوزه از تصویربرداری گنجانده شده است و دارای تجهیزات تخصصی برای تصویربرداری عمومی دندان، کاربردهای سفالومتری و تصویربرداری پانورامیک می باشد. کیفیت تصویر به ولتاژ لوله اشعه ایکس، جریان لوله، زمان نوردهی، اندازه نقطه کانونی تیوب اشعه ایکس، فاصله کانونی تا تصویر و شبکه های کاهش دهنده پراکندگی بستگی دارد.

عملکرد دستگاه رادیوگرافی

همانطور که اشاره شد رادیوگرافی یک تکنیک تصویربرداری با استفاده از اشعه ایکس، پرتوهای گاما یا تشعشعات یونیزان مشابه و پرتوهای غیر یونیزان برای مشاهده شکل داخلی یک جسم است. از کاربردهای رادیوگرافی می توان به رادیوگرافی پزشکی و رادیوگرافی صنعتی اشاره کرد. برای ایجاد یک تصویر در رادیوگرافی معمولی، پرتویی از اشعه ایکس توسط یک مولد اشعه ایکس تولید می شود و به سمت جسم پرتاب می شود. مقدار معینی از اشعه ایکس یا تشعشعات دیگر توسط جسم جذب می شود که بستگی به چگالی و ترکیب ساختاری جسم دارد. به عنوان مثال ساختارهایی مانند استخوان حاوی کلسیم است که عدد اتمی بالاتری نسبت به بسیاری از بافت ها دارد. به همین دلیل استخوان ها به راحتی اشعه ایکس را جذب می کنند و در نتیجه کنتراست بالایی در آشکارساز اشعه ایکس ایجاد می کنند. در نتیجه، ساختارهای استخوانی در برابر پس زمینه سیاه رادیوگرافی سفیدتر از سایر بافت ها به نظر می رسند.

برعکس، اشعه ایکس راحت تر از طریق بافت های کم تراکم مانند چربی و ماهیچه ها و همچنین از طریق حفره های پر از هوا مانند ریه ها عبور می کند. این ساختارها با سایه های خاکستری در رادیوگرافی نمایش داده می شوند.

تصویر تولیدی دستگاه رادیوگرافی

اشعه ایکس که از جسم عبور می کند توسط یک آشکارساز از پشت جسم گرفته می شود. تولید تصاویر دو بعدی مسطح توسط این تکنیک رادیوگرافی پروجکشنال نامیده می شوند. رادیوگرافی را می توان به صورت سرپایی یا به عنوان بخشی از مراقبت های در حین بستری انجام داد.

اگرچه هر مرکز ممکن است دارای پروتکل های خاصی باشد، به طور کلی، یک روش اشعه ایکس از این فرآیند پیروی می کند:

  •  از بیمار خواسته می شود تا هرگونه لباس یا جواهراتی که ممکن است با قرار گرفتن در رادیو گرافی تداخل ایجاد کند را از خود جدا کند. سپس بیمار روی یک میز اشعه ایکس قرار می گیرد. بخشی از بدن را که قرار است عکسبرداری شود، بین دستگاه اشعه ایکس و کاست حاوی فیلم اشعه ایکس قرار می دهند. برخی از تصاویر ممکن است در حالت نشسته یا ایستاده گرفته شود.
  • برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس، قسمت هایی از بدن که تصویربرداری نمی شوند لازم است با یک پیش بند سربی پوشانده شوند.
  • پرتو اشعه ایکس به سمت ناحیه ای که قرار است تصویربرداری شود نشانه می رود.  بیمار نباید حرکت کند، وگرنه تصویر تار می شود. تکنسین پشت یک پنجره محافظ قرار می گیرد و تصویر گرفته می شود.

آیا رادیوگرافی خطرناک است؟

در صورت استفاده مناسب، مزایای رادیوگرافی به میزان قابل توجهی بیشتر از خطرات آن است. رادیوگرافی می تواند احتمالات خطرناک مانند انسداد عروق خونی، سرطان، شکستگی استخوان و عفونت ها را  تشخیص دهد. با این حال  این دستگاه تشعشعات یونیزه شده تولید می کند. نوعی از تشعشعات که پتانسیل آسیب رساندن به بافت زنده را دارد.

 تعداد بالای رادیو گرافی انجام شده در طول یک سال برای انسان می تواند خطرناک باشد اما خطر ابتلا به سرطان در اثر قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس به طور کلی اندک است. اگر ناحیه ای از بدن که تصویربرداری می شود شکم یا لگن نباشد، عکس برداری  در یک زن باردار هیچ خطر شناخته شده ای برای نوزاد ندارد. در صورت نیاز به تصویربرداری از شکم و لگن، پزشکان ترجیح می دهند از معایناتی استفاده کنند که از اشعه استفاده نمی شود مانند MRI یا سونوگرافی. اگر هیچ یک از آنها نتوانند پاسخ های مورد نیاز را ارائه دهند یا شرایط اضطراری یا محدودیت زمانی دیگری وجود داشته باشد، اشعه ایکس ممکن است یک گزینه تصویربرداری جایگزین قابل قبول باشد.

کودکان به تشعشعات یونیزه حساس تر هستند و بنابراین خطر نسبی بالاتری برای ابتلا به سرطان نسبت به بزرگسالان دارند.

انواع مختلف رادیوگرافی

در برخی موارد، آزمایش خون و معاینه فیزیکی سرنخ های کافی برای تشخیص دلیل بیماری و مشکل را به پزشک ارائه نمی دهد. هنگامی که  پزشک برای تشخیص دقیق به اطلاعات بیشتری نیاز دارد، از یک ابزار تشخیصی تولید کننده تصویر مانند اشعه ایکس استفاده می کند.

رادیوگرافی قفسه سینه

در صورتی که بیمار مشکل تنفسی، سرفه‌های مداوم یا احساس درد در قفسه سینه خود داشته باشد، ممکن است پزشک رادیوگرافی قفسه سینه را تجویز کند. در این صورت رادیوگرافی تصویری از قسمت بالای بدن و استخوان ها و اندام های داخل آن از جمله قلب، ریه ها و دنده ها ارائه می دهد. با استفاده از دستگاه رادیوگرافی، پزشک احتمالاتی مانند ذات الریه، سل، سرطان ریه، مشکلات اندازه قلب و شکستگی دنده یا ستون فقرات را بررسی خواهد کرد.

دستگاه رادیوگرافی زیمنس

تصویر برداری از قفسه سینه به این صورت انجام می گیرد که بیمار برای عکس اولیه در مقابل دستگاه اشعه ایکس می ایستد. معمولاً تکنسین رادیوگرافی ازبیمار می‌خواهد برای گرفتن تصویر دوم به پهلو بایستد. هنگام عکسبرداری بیمار باید برای چند ثانیه  نفس خود را حبس کند تا از تار شدن تصویر جلوگیری شود. عکس قفسه سینه به پزشک اجازه می دهد تا به سرعت و به راحتی برخی از اندام های حیاتی بدن را بررسی کند.

رادیوگرافی شکم

پرتونگاری شکم اندام هایی مانند روده، معده و طحال را نشان می دهد. در مواردی که بیمار دچار درد در ناحیه شکمی و یا حالت تهوع غیر قابل توضیح  باشد ممکن است پزشک رادیوگرافی شکم را تجویز کند. این ابزار به پزشک کمک می کند تا دلیل مشکل به وجود آمده را تشخیص دهد. در این نوع رادیوگرافی، فرد روی یک میز دراز کشیده و دستگاه اشعه ایکس روی شکم قرار دارد. سپس در حالی که نفس خود را برای چند ثانیه حبس می کند تصویری از سمت جلو گرفته می شود. بسته به علائم بیماری، ممکن است نیاز به عکس برداری از پهلوها یا در حالت ایستاده باشد.

پزشک با بررسی عکس پرتونگاری  می تواند علت درد را مانند سنگ کلیه، انسداد روده یا هر گونه آسیب به بافت شکم را تشخیص داده و جهت درمان اقدامات لازم را تجویز کند.

رادیوگرافی کلیه، حالب و مثانه

رادیوگرافی کلیه، حالب و مثانه (KUB) برای بررسی مشکلات سیستم ادراری و همچنین مشکلات گوارشی گرفته می شود. معمولاً این عکسبرداری از اولین آزمایشات برای تشخیص بیماری ادراری است. با استفاده از این نوع پرتونگاری، پزشک می تواند دستگاه ادراری فرد را ارزیابی کند و در مورد شکل، اندازه و موقعیت کلیه ها، حالب ها و مثانه اطلاعاتی کسب کند.  این تصاویر می تواند وجود سنگ کلیه یا حالب یا سایر دلایل علائم  بیمار را مشخص کند. بسته به نمای مورد نیاز به بیمار گفته می شود  که بایستد، صاف دراز بکشد یا در طول عکسبرداری به پهلو بنشیند.

رادیوگرافی گردن

هنگامی که فرد با درد، بی حسی یا ضعف مداوم در گردن خود به پزشک مراجعه می کند، ممکن است برای تشخیص صحیح علت این مشکلات به عکسبرداری از گردن نیاز باشد. عکسبرداری با اشعه ایکس، پزشک را قادر می‌سازد تا مهره‌ها یا استخوان‌های ستون فقرات در گردن را مشاهده کند و احتمال شکستگی استخوان، دررفتگی مفصل، عفونت یا التهاب را بررسی کند. اگر بیمار مشکوک به مشکلات عصبی یا مشکلات دیسک ستون فقرات باشد، ممکن است MRI نیاز باشد. MRI نوعی دیگر از تصویربرداری است که در ارائه تصاویر بسیار دقیق از بافت های نرم بدن عالی عمل می کند.

عکس گردن دستگاه رادیوگرافی

در طول رادیوگرافی گردن، بیمار روی میز دستگاه رادیوگرافی قرار گرفته و در حالت های مختلف تصویربرداری انجام می شود. به طور معمول رادیو گرافی گردن شامل دو تا هفت تصویر است.

رادیوگرافی دست

در صورت احساس درد در دست یا آسیب دیدگی در این ناحیه، ممکن است پزشک عکسبرداری از دست را تجویز کند. وجود هرگونه شکستگی استخوان، ناهنجاری های مفصلی، تومورهای استخوانی یا شرایطی مانند عفونت، آرتریت یا تاندونیت در تصاویر رادیوگرافی قابل تشخیص است. در طول عکسبرداری از دست  با اشعه ایکس، کافی است تا بیمار دست خود را صاف روی میز دستگاه رادیوگرافی به طور ثابت قرار دهد. ممکن است لازم باشد موقعیت دست را چند بار تغییر دهد تا تصاویر لازم آماده شود.

رادیوگرافی مفصل

رادیوگرافی مفصل برای بررسی ناراحتی در زانو، شانه، لگن، مچ پا یا مچ دست استفاده می شود. پزشک علائم آرتریت، شکستگی، نقرس، استئوآرتریت، التهاب و بسیاری از شرایط دیگر را که می تواند باعث درد شود، بررسی می کند. تکنسین به بیمار کمک می کند مفصل را در موقعیت مکانی قرار داده تا بتواند تصویر دقیقی را ثبت کند. گاهی نیاز است محل مفصل را در چند حالت تغییر دهند تا تصاویر بیشتری بگیرند.

رادیوگرافی جمجمه

اگرفردی  آسیب به سر را تجربه کند یا علائم بیماری مرتبط با جمجمه را داشته باشد، پزشک ممکن است عکس برداری از جمجمه را تجویز کند. رادیوگرافی جمجمه به پزشک این امکان را می دهد تا بسیاری از استخوان های ساختار سر مانند استخوان های صورت و استخوان های جمجمه را بررسی کند. شرایطی مانند تومور، عفونت سینوس یا گوش، شکستگی، تحلیل استخوان یا حرکت بافت نرم در داخل جمجمه با عکسبرداری از جمجه قابل تشخیص هستند.

عکس دستگاه رادیوگرافی

رادیوگرافی دندان

رادیوگرافی دندان یک ابزار پیشگیری و تشخیصی ضروری است. تصاویربه دست آمده اطلاعات ارزشمندی را ارائه می دهند که در طول یک معاینه معمولی دندان قابل مشاهده نیستند. دندانپزشکان از این اطلاعات برای تشخیص ایمن و دقیق ناهنجاری های پنهان دندان و تکمیل یک برنامه درمانی دقیق استفاده می کنند. در این روش از اشعه ایکس با سطوح کم تشعشع برای گرفتن تصاویری از داخل دندان ها و لثه استفاده می شود. تشخیص و درمان مشکلات دندانی در مراحل اولیه می تواند باعث صرفه جویی در زمان، هزینه و ناراحتی های غیر ضروری دندان شود.

دستگاه رادیوگرافی دندان

در رادیوگرافی دندان مشکلات زیر قابل تشخیص خواهد بود:

  • پوسیدگی بین دندان ها
  • مشکلات داخل دندان یا زیر خط لثه
  • از دست دادن استخوان یا بیماری پریودنتال
  • تومورهای سرطانی و غیر سرطانی، آبسه یا کیست
  • ناهنجاری های رشدی دندان عقل

دندانپزشکان بسته به نیاز بیمار از انواع مختلفی از اشعه ایکس دندان استفاده می کنند. رایج ترین آنها بایت بال نامیده می شود که تصویری از دندان های زیر خط لثه را ارائه می دهند. دندانپزشک به کمک این تصاویر می تواند به راحتی پوسیدگی در دندان را تشخیص دهد.

مسائل خاص تر ممکن است به انواع مختلفی از اشعه ایکس مانند اشعه ایکس اکلوزال یا پانورامیک نیاز داشته باشد. اشعه ایکس اکلوزال تصاویری از بالا و پایین دهان ارائه می دهد. این روش معمولاً توسط دندانپزشکان اطفال برای ارزیابی رشد و تکامل دهان کودکان استفاده می شود. اشعه ایکس پانوراما مانند عکس های پانوراما است که تصویر کاملی از دهان بیمار ارائه می دهند.

اجزاء دستگاه رادیوگرافی 

شکل گیری تصویر رادیوگرافی به یک منبع تشعشع و یک آشکارساز در طرف مقابل نیاز دارد. در این دستگاه، در یک طرف لوله اشعه ایکس و طرف دیگر آشکارساز اشعه قرار دارد. بدن بیمار بین این دو و معمولا نزدیک به آشکارساز قرار می گیرد. پرتو اشعه ایکس به شکل مخروطی به سمت آشکارساز هدایت می‌شود. از بدن بیمار عبور کرده و سایه ای را ایجاد می کند که این سایه توسط آشکارساز ثبت می شود. در این بخش به معرفی اجزای دستگاه رادیوگرافی می پردازیم.

عملکرد دستگاه پرتونگاری

 

لوله اشعه ایکس

یک دستگاه اشعه ایکس از دو جزء اصلی تشکیل شده است: مولد اشعه ایکس و یک سیستم تشخیص تصویر. یک لوله اشعه ایکس در اصل یک دیود با خلاء بالا است که از یک کاتد و آند تشکیل شده است. لوله اشعه ایکس با تولید جریانی از الکترون ها با گرم کردن یک رشته کاتدی (تنگستن) عمل می کند. این جریان الکترون با سرعت بالا در یک دیسک آند ولتاژ بالا (معمولا تنگستن) هدایت می شود. اشعه ایکس به دلیل برهم کنش الکترون ها با ذرات اتمی آند ایجاد می شود. اشعه ایکس توسط یک کولیماتور روی صفحه عکاسی متمرکز می شود، جایی که تصویر گرفته می شود. بخشی از بدن که باید مورد بررسی قرار بگیرد در مسیر پرتو ایکس بین لوله و صفحه عکاسی قرار می گیرد.

کاتد لوله (فیلامنت) با جریان ولتاژ پایین چند آمپر گرم می شود. رشته گرم شده و الکترون ها شروع به آزاد شدن می کنند. برای شروع یک پتانسیل الکتریکی قوی بین کاتد و آند توسط ژنراتور ایجاد می شود. الکترون هایی که از کاتد جدا می شوند به شدت به دیسک آند جذب می شوند. جریان الکترون بین کاتد و آند جریان لوله نامیده می شود. جریان لوله بر حسب میلی آمپر (mA) اندازه گیری می گردد.

    با یک لوله اشعه ایکس، رادیوگراف تعداد و انرژی اشعه ایکس تولید شده را با تنظیم مقدار انرژی الکتریکی وارد شده به لوله کنترل می کند. این تنظیم در کنسول کنترل دستگاه رادیوگرافی انجام می شود.

    ژنراتور

    ژنراتورها انرژی مکانیکی (تولید شده توسط یک موتور) را به انرژی الکتریکی تبدیل می کنند. ژنراتورها اساساً انرژی تولید شده توسط یک موتور القایی را به شکلی تبدیل می کنند که دستگاه رادیوگرافی از آن برای تولید اشعه ایکس استفاده می کند. ژنراتور را به عنوان نیروگاه دستگاه رادیوگرافی در نظر بگیرید. ژنراتور مقدار و کیفیت دقیقی از انرژی را به سر لوله اشعه ایکس می فرستد و شلیک الکترون ها را به سمت هدف (آند) در سر لوله تحریک می کند. مقدار الکترون ها با آمپراژ و زمان نوردهی (میلی آمپر ثانیه یا mAs) و انرژی شتاب آنها به سمت آند توسط ولتاژ اعمال شده (kVp) تعیین می شود.

    هنگامی که یک متخصص رادیولوژی یک تنظیم kVp (پیک کیلوولتاژ) را برای نوردهی انجام می دهد، حداکثر قدرت (پیک) فوتون‌های اشعه ایکس را انتخاب می‌کند که در هنگام نوردهی تولید می‌شوند. اشعه ایکس با سطوح انرژی کمتر از پیک تولید می شود. پیک کیلوولتاژ (kVp) به حداکثر ولتاژ اعمال شده در یک لوله اشعه ایکس برای تولید اشعه ایکس اشاره دارد. در طول تولید اشعه ایکس، الکترون های سطحی از یک کاتد گرم شده آزاد می شوند. ولتاژ اعمال شده (kV) این الکترون ها را به سمت هدف آندی شتاب می دهد و در نهایت هنگامی که الکترون ها در آند متوقف می شوند، اشعه ایکس تولید می شود.

    kVp خاصیتی به نام «کنتراست رادیوگرافی» یک تصویر اشعه ایکس (نسبت تشعشعات منتقل شده از طریق مناطق با ضخامت یا چگالی متفاوت) را کنترل می کند. هر قسمت از بدن حاوی نوع خاصی از ترکیب سلولی است که برای نفوذ به یک پرتو اشعه ایکس با kVp مشخص نیاز دارد. در اکثر کلینیک ها و بیمارستان ها، یک جریان استاندارد ۲۲۰ ولت، برق دستگاه اشعه ایکس را تامین می کند. ترانسفورماتور ولتاژ را تا ۱۰۰٫۰۰۰ ولت یعنی مقدار انرژی لازم برای تولید اشعه ایکس افزایش می دهد. هنگامی که تکنسین اشعه ایکس یک تنظیم kVp خاص را انتخاب می کند، ترانسفورماتور جریان را مطابق با آن تنظیم می کند.

    سیستم خنک کننده

     در دستگاه رادیوگرافی یک قسمت مخروطی شکل جهت متمرکزکردن جریان الکترون ها به ناحیه کوچکی روی آند به نام نقطه کانونی استفاده می شود. اندازه نقطه کانونی عامل مهمی در توانایی سیستم برای تولید تصویر واضح است. بیشتر انرژی (نزدیک به ۹۸٪) اعمال شده به لوله در نقطه کانونی آند به گرما تبدیل می شود. بنابراین سرد کردن آند ضروری است. لوله ها با استفاده از سیستم چرخش آب یا روغن خنک می شوند. خلاء در داخل لوله حفظ می شود تا از سوختن کاتد و جلوگیری از ایجاد قوس بین آند و کاتد جلوگیری شود.

    سیستم های اشعه ایکس پزشکی ممکن است از دو نوع مختلف لوله اشعه ایکس استفاده کنند. نوع سیال مورد استفاده در سیستم خنک کننده مایع به لوله اشعه ایکس بستگی دارد. در لوله های دوقطبی، سیال خنک کننده اطراف آند با پتانسیل الکتریکی در تماس است، بنابراین باید مایعی مانند روغن باشد که الکتریسیته را هدایت نکند. برای یک لوله تک قطبی، سمت آند به زمین متصل است و پتانسیل الکتریکی وجود ندارد. بنابراین می توان از خنک کننده مبتنی بر آب، که معمولاً مخلوطی از آب و گلیکول است استفاده نمود. لوله های اشعه ایکس تک قطبی بیشتر در کاربردهای صنعتی رایج هستند.

    کنسول کنترل

    یکی دیگر از اجزای مهم یک سیستم تولید اشعه ایکس، کنسول کنترل است. سه کنترل اصلی قابل تنظیم وجود دارد که ولتاژ لوله را بر حسب کیلو ولت، آمپر لوله بر حسب میلی آمپر و زمان نوردهی را بر حسب دقیقه و ثانیه تنظیم می کند. برخی از سیستم ها همچنین دارای یک سوئیچ برای تغییر اندازه نقطه کانونی لوله هستند. دستگاه‌های HF X-Ray امروزه دارای کنسول دیجیتالی با تنظیمات انجام شده (مانند AP Lumbar) و ضخامت عضو مورد نظر به جای ولتاژ، جریان و زمان نوردهی هستند که این کار را برای تکنسین آسان‌تر می‌کند.

    رادیوگرافی دیجیتال  

    رادیوگرافی سنتی از اوایل دهه ۱۹۰۰ وجود داشته است و از فیلم، برای گرفتن تصاویری از ساختارهای داخلی بدن استفاده می کند. با اضافه شدن فناوری رایانه، رادیوگرافی دیجیتال به روشی بسیار کارآمدتر، مقرون به صرفه تر و حتی ایمن تر برای تولید تصاویر تشخیصی تبدیل شده است. به لطف پیشرفت های مداوم در فناوری های مراقبت های بهداشتی و ظهور راه حل های نوآورانه جدید، چشم انداز تصویربرداری تشخیصی با آنچه در چند دهه پیش بود بسیار متفاوت است. سیستم‌های سنتی اشعه ایکس اکنون با سیستم‌های دیجیتال جایگزین شده‌اند. زیرا ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان به دنبال افزایش کارایی و اثربخشی خدمات پزشکی هستند.

    دستگاه رادیوگرافی

    رادیوگرافی دیجیتال، شکل الکترونیکی رادیوگرافی است که شامل استفاده از تصویربرداری دیجیتالی یا کامپیوتری برای بازتولید داده ها به طور مستقیم بر روی یک سیستم کامپیوتری در هنگام تشخیص یا غربالگری مسائل مختلف سلامت داخلی بدن بیمار است.

    تفاوت رادیوگرافی معمولی و دیجیتال

    فناوری اشعه ایکس دیجیتال در حال حاضر به طور گسترده در دسترس است و موسسات و مراکز پزشکی به راحتی می توانند آن را با هزینه های نسبتا مناسب تهیه کنند. سیستم های دیجیتال اشعه ایکس مقرون به صرفه تر از سیستم های سنتی هستند زیرا به هیچ فیلمی نیاز ندارند. در رادیوگرافی معمولی تصاویر به صورت شیمیایی روی فیلم ایجاد می‌شوند. به این معنی که مراکز پزشکی باید دائماً برای فیلم و مواد شیمیایی مورد نیاز تصاویر هزینه کنند. علاوه براین، آماده سازی تصاویر گرفته شده با یک سیستم معمولی اشعه ایکس نیز به زمان قابل توجهی نیاز دارد. با یک سیستم دیجیتال، شما به هیچ فیلم یا مواد شیمیایی نیاز ندارید زیرا تصاویر به صورت دیجیتال گرفته، پردازش و ذخیره می شوند. علاوه بر این، یک سیستم دیجیتال می تواند یک تصویر را تنها چند ثانیه پس از گرفتن آن نمایش دهد.

    دستگاه پرتونگاری دیجیتال

    مزایای استفاده از دستگاه رادیوگرافی دیجیتال 

    • یکی از مزایای عمده سیستم های رادیوگرافی دیجیتال این است که فضای ذخیره سازی تقریبا نامحدودی را ارائه می دهند. برای ذخیره کردن تصاویر مانند یک سیستم رادیوگرافی معمولی نیازی به پاکت یا کمد بایگانی ندارید.
    • یکی از اشکالات سیستم های معمولی این است که تصاویر تولید شده توسط آنها در طول زمان کیفیت خود را از دست می دهند. در رادیوگرافی دیجیتال نگرانی بابت کاهش کیفیت تصاویر در طی زمان وجود ندارد. همه تصاویر به صورت دیجیتالی ذخیره می شوند و می توانند برای دسترسی راحت در آینده به فضای ابری یا هارد فیزیکی منتقل شوند.
    • فیلم و مواد شیمیایی مورد نیاز سیستم‌های رادیوگرافی سنتی اغلب به اقیانوس یا محل‌های دفن زباله ختم می‌شوند که در نتیجه منجر به آسیب‌های محیطی می‌شود. سیستم رادیوگرافی دیجیتال نیازی به استفاده از هیچ یک از این مواد ندارد که همین امر آنها را به گزینه سازگارتر با محیط زیست تبدیل می کند.
    • تشعشعاتی که در حین تصویربرداری ساطع می شود برای بدن یک خطر محسوب می شود. گفته می شود که رادیوگرافی معمولی ایمن هستند اما عموما اعتقاد بر این است با رادیوگرافی دیجیتال، تشعشعات سمی هشتاد درصد کاهش می یابد. در نتیجه رادیوگرافی دیجیتال نسبت به رادیوگرافی معمولی ایمن تر می باشد.